است ، لواء و پرچم او را به دست دارد و ساقى حوضِ كوثرِ او است ، و افراد وارد بر او را سيراب مىسازد . اين‌ها همه حقايقى است كه پيامبر راستگوى امين از آن‌ها خبر داده است ، همان بزرگ‌مردى كه از روى هوى و هوس سخن نمىگويد و هر چه بگويد ، از سوى پروردگار جهانيان به او وحى شده است . آيا مىشود با آن حضرت كسانى را مقايسه كرد و سنجيد كه در تاريكى شرك آفريده شده ، بسيارى از عمر خود را در بت‌پرستى گذرانيده ، در تاريكستانِ كفر و نادانى مُرده ، به نياكان خود برگشته ، در آخرت از كنار حوض به دور رانده شده و به دوزخ كشانده مىشوند ؟ اين كتاب اين كتاب پنجمين بخش از كتاب ما است تحت عنوان « خلاصه‌ى عبقات الأنوار » كه موضوع آن ، « حديث نور » است . شهرت اين حديث نسبت به ديگر احاديث مربوط به مسأله‌ى امامت كمتر است و چندان مورد استدلال قرار نگرفته ؛ لكن دلالت و موقعيّتش كمتر از آن‌ها نيست ، بلكه هم از جهت دلالت صريح و هم دلالت التزامى بر امامت حضرت على عليه السلام از ديگر احاديث امتياز بيشترى دارد . 1 - دلالت بر امامت به نصّ در بعضى از اسناد حديث نور ، برخلافت و جانشينى حضرت على نسبت به رسول خدا و امامت بعد از آن حضرت تصريح شده است . . . . به طورى كه در بعضى از آن‌ها نقل شده كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم به آن حضرت فرمود : « نبوّت در من و خلافت در على است . » و در برخى از اسناد ديگر فرمود : « مرا به صورت پيامبر و على را به عنوان جانشين بيرون آورد . »